Ουράνιος Έρωτας

Η νοοτροπία του άντρα κυνηγού και της γυναίκας θήραμα.

Η στάση της γυναίκας που δεν δρα.

Ο άντρας που πρέπει να προβλέπει τις κινήσεις και συνεχώς να βρίσκει τρόπους να την πείσει…

Όλες αυτές τις τρίχες θέλω να αφαιρέσω από το κεφάλι.

Θέλω να μείνω από το Νέφος, καραφλός.

Θέλω να διαγράψω όλα τα εμπόδια – να ακούω μόνο την φωνή της συνειδήσεώς μου.

Να παραμείνω αγνός.

Και μέσα από αυτή την Πάναγνη Λειτουργία, να με πλησιάσει η Θεά Τύχη να με Προσηλυτίσει στα Απολλώνια Μυστήρια του Έρωτα.

Σε εκείνη την Αιώνια Κατάσταση που κατοικεί η Γαλήνη.

Το Ουράνιο Τίποτα.

Advertisements

Ο φόβος των πιθανοτήτων

Χορεύεις μόνος

μα έχεις την ανάγκη κι’ από συντροφιά.

Κάτι βλέπεις ενδιαφέρον, μα η συνήθεια σου φέρνει λησμονιά.

Και οι πονοκέφαλοι και ο εγωισμός πως μόνος μπορείς να συνεχίσεις.

Όμως σε προδίδει πάντα ο θυμός και η άρνηση – η αυταπάρνηση – να νοιώσεις τις αισθήσεις.

Καταφύγιο ο Πλάτων κι’ ο Σωκράτης – η μετά θάνατον ζωή κι’ ο φόβος της φθοράς

και της απογοήτευσης —

ο θάνατος, ο προπομπός της καθηλωτικής σου μοναξιάς.

Eπικαλούμαι το Πνεύμα

Θάρρος πήρανε οι Σοφιστές

στον τόπο σου επέστρεψε Σώκρατες

βαθιά επίκληση στο Πνεύμα σου,

οδηγησέ μας στην Έκσταση.

 

Ήσουν κιόλας νεαρός

στο εσωδιάστημα Θρύλος τρανός

κι’ απ’ το Σκοτάδι ανέπαφος.

Ξαναοδήγησέ μας, στον Απολλώνιο Φως.

 

Έτρεχες σε χώρους ποιητών

στους Δελφούς περνιόσουν ο σοφότερος

κι’ εσύ ερεύνησες με θαυμασμό

αν είν’ Αλήθεια και γιατί, το Χρίσμα αυτό..

 

Πάντα ήξερες ποιος ήσουνα

με ηπαινιγμούς ορθούς, αποιόσουνα,

σαν σπίθα ορμούσες απ΄το Αόρατο.

 

Έλεγες δεν ξέρεις τίποτα

άμυνα στων » εκλεκτών » τα Συμπόσια,

την πλάτη γύρναγες με σεβασμό,

ήσουν Πολέμαρχος με τρόπο Αγνό.

 

Μύστης ήσουν της ενέργειας,

μηχανεύτηκες γα τον κόσμο, το Δαιμόνιο,

Ψυχή εκθείασες τον Άνθρωπο,

μες στις καρδιές μας όπλο τρελό.

 

Πρώτος ήσουνα στον πόλεμο,

για την πατρίδα πέθαινες,

τον Σκοπό σου κ’αθε λεπτό εκλήρωνες,

μες στην Αθήνα μας φύλαγες.

 

Η μορφή σου ήταν αυστηρή

ο χαρακτήρας σου ακέραιος,

ποτέ σου θύτης δεν έγινες,

στην λέξη » θύμα » δεν πίστευες.

 

Στα όνειρά μου σε έχω οδηγό,

στις συμβουλές σου, το ψέμα ιερουργώ,

εσύ με εμπνέες με Νόηση, σ

‘ ευχαριστώ πολύ για την Ροπή.

 

Είσαι σύμμαχος γερός,

έλα ξανά στον τόπο σου,

τώρα ξέρεις είναι καιρός,

Μύγα στον κώλο τους, Ειρωνικός….

Για μια Νεα Ζωη με αναληψη Ευθυνης.

Στη Γη ερχεσαι για να συνειδητοποιησεις » τις αδυναμιες » σου και να ανακτησεις την Δυναμη/ Βουληση σου ωστε να επανεγγραψεις στο Τωρα, το Μελλον….

Ευκαιριες μας δινονται απο πολυ μικροι και οσο το αγνοουμε,τοσο δυσκολευουν οι Συγκυριες καθως περνανε τα χρονια.

Οσο πιο γρηγορα ξεσκαρταρουμε τα θεματα αυτα στον εγκεφαλο μας (Μαιευτικη), τοσο πιο ευκολη γινεται για εμας η ζωη.

Το πρωτο Σταδιο – η συνειδητοποιηση των «αδυναμιων » μας η η Μοιρα που φερουμε,αφορα την αυτογνωσια (ακομα βρισκομαστε στον ζωδιακο τροχο το Διονυσου Ζαγρεα η Κυκλος της Σαμσαρα κατα τους Ινδους).

Το Δευτερο Σταδιο, η Δυναμη της επανεγγραφης ( Αντιπεπονθος-Διαλεκτικη)(δεν ειναι μεταφυσικο ( δεν ειναι συμβατος με εμενα ο ορος αυτος), ειναι υπερβατικο (Διονυσος Ελευθερεας- υπερβαση ζωδιακου κυκλου-Μοιρας) και αφορα την Ειμαρμενη, την Θεοτητα των Τυχων των ψυχων…

Τυχη ονομαζω το μεριδιο ευθυνης, οπου δεν εξαρταται απο εμας αλλα απο την Συμπαντικη Νομοτελεια του Αιθεριου Διος/Νου (και δεν αναφερομαι σε Θεο…)

οπου συνυπολογιζει τω Συνολο των εκαστοτε Συνθηκων…

Η διαδικασια της Επανεγγραφης, ειναι το Δευτερο Σταδιο.
Η ιδια η Επανεγραφη,το Τριτο.

Το ονομαζω,το Σταδιο των Μακαρων…

Οπου ο Ανθρωπος, εχει τελειωση με τα Γηινα θεματα και εχει αφοσιωθει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στην Φιλοσοφια.

Την Κορυφη των Επιστημων.

 

Η διαχειριση του χρονου (Ο Χρόνος είναι η Ψυχή )

Οτι και να κανεις στην ζωη,χρειαζεται να αφιερωσεις καποιο χρονο.
Στην ζωη κανουμε διαφορες δραστηριοτητες γιατι εχουμε αναγκη να εξελιχθουμε σε διαφορετικους τομεις.
Για να προλαβαινουμε ομως ολες αυτες τις δραστηριοτητες και να τις εκτελουμε αρμονικα,δηλαδη χωρις υπερβολικο αγχος,φοβο, η θυμο,θα πρεπει να μαθουμε πως να διαχειριζομαστε καλα τον Χρονο.
Τελικα ο Χρονος ειναι αυτος που διοικει και υπαρχει παντου.Οχι μονο στην ενσαρκη ζωη της γης αλλα και στο Συμπαν γενικοτερα.Ο Πλατων ελεγε οτι ο ηλιος το φεγγαρι και οι υπολοιποι πλανητες,ειναι τα Ουρανια σωματα των Θεων.Το ιδιο ισχυριζοταν για τα βουνα κ.ο.κ.Αρα συμφωνα με αυτη την θεωρηση,δεν υπαρχει τελικα κατι ασαρκο σε οποιοδηποτε μερος του Κοσμικου γιγνεσθαι.

Συμφωνα με την θεωρια της μετενψυχωσης,απο την στιγμη που η ψυχη μπαινει σε σωμα και κατεβαινει στη γη,εξελισσεται μεσω του Χρονου.Δηλαδη,οπου σωμα, προκυπτει μαζα,ενεργεια και ταχυτητα οπου προσδιοριζονται μεσω του Χρονου παντα.Την ταδε χρονικη στιη,η ,η ταχυτητα του σωματος ηταν τοση κτλ.

Απο την στιγμη ομως που τελικα τα παντα ειναι ενσαρκα,αρα δεν υπαρχει καποιο σημειο του του Κοσμικου Γιγνεσθαι οπου δεν υπαρχει χρονος.

Απλα,επειδη υπαρχουν πιο χονδροειδη και πιο λεπτοφυη σωματα, οπως για παραδειγμα αυτο του ανθρωπου και το ουρανιο σωμα,ετσι υπαρχουν πιο » χονδροειδη » και πιο » λεπτοφυη » επιπεδα χρονου.

Αυτο σημαινει,οτι ο χρονος μετραει αλλιως.
Τα παντα ειναι υλη,η υλη ειναι ψυχη,οπου υλη =εξελιξη μεσω καποιου ειδος σωματος= χρονος.

Διαλογισμός και το κινούν-ακίνητο του Αριστοτέλους

 

 

1) Η πρωτη φαση του διαλογισμου, ειναι η αυτοπαρατηρηση.Καθομαστε δηλαδη ως θεατες και απλως παρατηρουμε τις σκεψεις που κανουμε καθως και τα συναισθηματα που προκαλουν.
Και η επιστημη ισχυριζεται οτι οταν καποιος παρατηρει κατι,τοτε αυτο το κατι αλλαζει γιατι προφανως, συγχωνευεται με τον τροπο που σκεπτεται ο παρατηρητης. Αλληλεπιδρουν οι πληροφοριες.

2)Τα ανωτατα Κλιμακια του Οριζοντα, δεν σε δεχοντε μυαρο,μολυσμενο απο σκεψεις.Μονο οταν παψεις να σκεφτεσαι τα εγκωσμια μπορει να σε δεχτουν, γιατι μονο τοτε δεν μπορεις να τα μολυνεις.Πρεπει να πας ως Ικετης, μετανοημενος για την αγνοια που σε οδηγει στην αμαρτια.

Αυτο ειναι το αδειασμα του νου.Το δεύτερο επίπεδο.

3) Η τριτη φαση, ειναι η φαση οραματισμου.Αφου αδειασει πληρως ο νους απο τις εγκωσμιες ανησυχιες και εισελθεις ως Οντοτητα πλεον, στην Κατασταση του Κενου η Κβαντικο Πεδιο, απο εδω και επειτα, την σκυταλη απο το νου,αρψιζει να παιρνει η Διανοια που ειναι το ανωτερο λογιστικο μερος της ψυχης, ενεργοποιειται το Πυρ.

Το κομβικο Σημειο βεβαια, απο την στιγμη που αδειασει ο νους μεχρι να αναλαβει τα ηνια η Διανοια,ειναι το Κενο.Το Ουδεν στο οποιο υπαρχουν οι Ιδεες οπως τις ονομαζε ο Πλατων, σε ανενεργη μορφη- εν δυναμει.

Απο την στιγμη που αναλαβει η Διανοια, διαπραγματευεται την καλυτερη δυνατη λυση για εμας σχετικα με το ερωτημα που εχουμε θεσει προς την πρωτη Αρχη.

 

Αρχίζει πλέον ο ανώτερος Νους και κινείται….Δηλαδή μέσα στην Κατάσταση αυτή της αταραξίας του Κβαντικού Πεδίου, λόγω της ακίνητης Στάσης μας δηλαδή του αδειάσματος του νου των αισθήσεων αλλά και του σώματός μας, παρόλ’ αυτά, έχει ενεργοποιηθεί το Ανώτερο Λογιστικό μέρος της ψυχής ή Διάνοια ή Δαιμόνιο κατά τον Σωκράτη και υπάρχει ταυτόχρονα, εκρηκτική Κίνηση.Το κινούν-ακίνητο κατά τον Αριστοτέλη.

 

΄Μπορούμε επίσης για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή την Κατάσταση, να σκεφτούμε τα σπερματοζωάρια όταν αρχίσουν να απελευθερώνονται στη μήτρα και επιλέγουν τα αντίστοιχα ωάρια που τους ταιριάζουν περισσότερο ώστε να γονιμοποιήσουν.

Δημήτρης Μούχας

Θελω

 

Θυμος, ζηλεια, ο » υπερ ανω «- προστατευω τον εαυτο μου κρατωντας χαρακτηρα.

Να μην εμπλακω ξανα στις ιδιες συνθηκες του παρελθοντος.

Προσπαθω να εντοπισω το αναμεσο.
Θυμος αλλα με γαντι.Ζηλεια αλλα με χιουμορ.

Παιχνιδι ο Ερωτας.Η ζωη.Φοβαμαι.Φοβαμαι την » εκτενεστερη αντιδραση μου «.

Δεν με εμπιστευομαι ακομα αρκετα.

Θα ηθελα πολυ να γινω Ανθρωπος.

Ισως αυτο ειναι το πραγματικο εμποδιο. «Θελω «.

 

Κεντραρω στο Ανεφικτο

 

Δεν ημουνα ποτε μπροσταρης.
Παιζω παντα τελευταιος αμυντικος.
Σπανια επεμβαινω και απο λιγο.
Οταν κρινω οτι ο κινδυνος γινεται απειλητικος,
τον τσεκουρωνω με το γαντι’
σβηστα.
Κανεις δεν το καταλαβαινει.
Μοναχα κατι λιγοι Ταλιμπαν
που εχουν ξεμεινει στον Αιθερα.

Κατι ψυχες που σπευδουν οι Αδαεις, να τις χαρακτηρισουν «Ρομαντικες » αμελωντας τον Αληθινο ρεαλισμο που υποβόσκει.

Δυσκολία στην απόλαυση

‘’ Mπορούσες να κάνεις χίλια δυο πράγματα ‘’ είπε ο νους,

κι’ όμως προτίμησες απλώς να μείνεις στου Φιλοπάππου

ν’ ατενίζεις τον Λόφο του Λυκαβηττού, σκάβοντας για βαθύτερες αμυχές

για τη ζωή ‘ για το Νέο ξεκίνημα που αποφάσισες να ακολουθήσεις, δίχως να

έχεις υπ’ όψιν πως δεν υπάρχει ποτέ Νέο Ξεκίνημα.

Πως κάθε στιγμή, είναι μια Νέα Εμπειρία που συνεχώς καρποφορεί η ατελέσφορη Φάτνη του Παντός….

Η Ουσία των φαινομένων

 

Πριν προχωρήσω στην κύρια δομή του άρθρου μου, θα ήθελα να εξηγήσω την έννοια του εσωτεριστή για να καταλάβετε πως την εννοώ.

‘’Εσωτεριστή ‘’ λοιπόν, αποκαλώ τον άνθρωπο ο οποίος έχει αντιληφθεί ότι όλες οι καταστάσεις που του έρχονται, αποτελούν αντανακλάσεις των συμπεριφορών που ο ίδιος προκαλεί από εντός του.

Συνεπώς εργάζεται με τον εαυτό του, ώστε εάν σε περίπτωση που δεν του αρέσει μια κατάσταση, να την μετατρέπει, αλλάζοντας τον τρόπο με τον οποίο την αντιμετωπίζει.

 

 

O εσωτεριστής, είναι και Κτίστης. Φαινομενικά, μοιάζει ότι καθυστερεί. Πολλές φορές ξεγελιέται και ο ίδιος. Η ζωή είναι όμως πολυπαραγοντική από την στιγμή που τα πάντα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους ξανά και ξανά, δημιουργώντας Νέους Συνδέσμους με τα Αρχέτυπα. Ταξιδεύοντας στο χωροχρόνο προς τα πίσω, συλλαμβάνοντας δηλαδή το Αρχέτυπο σαν Ιδέα ( άρα υπάρχει ένας Ιδεατός Κόσμος, όπου όλα βρίσκονται στην Αρχική τους Μορφή-αδιαμόρφωτα…), κατανοούμε την λειτουργία του Νέου Συνδέσμου διότι μπορούμε να ‘’ δούμε ‘’, ευκρινέστερα την αυθεντική Δομή του. Μπαίνουμε κατευθείαν στην Ιδέα που αντιπροσωπεύει, πράγμα για το οποίο, απαιτείται και ταχύτητα σκέψης διότι ένας άνθρωπος ο οποίος ταξιδεύει στο χωρόχρονο, αντλεί πάρα πολλές πληροφορίες από πάρα πολλά σημεία ταυτόχρονα. Βιώνει αυτό που αναφέρουν οι γραφές ως ‘’ πανταχού παρόν και τα πάντα πληρών ‘’.Το ίδιο ισχύει και με τους ανθρώπους. Ένας άνθρωπος ο οποίος βιώνει την παραπάνω κατάσταση, έχει ελευθερώσει την δυνατότητα να βλέπει πέρα από την προσωπικότητα, παρακάμπτοντας τα νοητικά σχήματα, εστιάζοντας έτσι στην Ουσία του συνανθρώπου. Μπαίνοντας σε αυτή την ‘’ Κατάσταση Ουσίας ‘’ νοιώθει πληρότητα. Πράγμα που σημαίνει, ότι οτιδήποτε και αν κάνει, όπου και αν βρίσκεται, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για αυτόν, αφού μπορεί να δει την χαρά σε όλους τους τομείς της ζωής.

 

Πρόκειται για την κατάσταση που οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, ονόμαζαν ‘’ Ηδονή ‘’, από το ρήμα ήδομαι που σημαίνει, ευχαριστιέμαι.

Περιγράφω λοιπόν, την φιλοσοφική διάσταση της Ηδονής και όχι αυτή του πάθους εκ του ρήματος πάσχω η οποία είναι πρόσκαιρη.

Αυτή είναι η διαφορά τους. Η γήινη απόλαυση, είναι παροδική και χρησιμεύει απλά για να κατανοήσουμε μέσα από αυτή που είναι πιο εμφανής, την ουράνια η οποία είναι αιώνια και προέρχεται από τον κόσμο των Ιδεών του Πλάτωνα.

Όταν όμως εισέλθει κανείς σε αυτή την αιώνια κατάσταση, τότε δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τα γήινα, διότι είναι αποστασιοποιημένος.

 

Παρακάτω, σας παραθέτω και ένα σχετικό ποίημα μου.

 

 

 

Αφουγκράζομαι

 

Το μυαλό μου φεύγει

ταξιδεύει σε έναν άοσμο μη χώρο ‘

σε ‘εναν άγραφο πλήθος που αδυνατώ να συλλάβω με την περιορισμένη εμβέλεια της συνείδησης.

 

Το ρήμα αφουγκράζομαι βρίσκω ως καταλληλότερο για την περιγραφή.

Αισθάνομαι ότι αντιλαμβάνομαι ταυτόχρονα και άλλες καταστάσεις πέρα από τα αισθητά, όμως διαμέσου των αισθήσεων πάντα.

Κάθομαι δίπλα σε κάποιον » αναγνωρίζω » μέσα από την σιωπή και προχωράω.

 

Έχει συμβεί ένας ουσιαστικός διάλογος.

Λαμβάνω τις πληροφορίες και φεύγω. Όταν έρθει η ώρα, μιλάω. Αδειάζω και όταν έχει  πια επέλθει ο κορεσμός, πηγαίνω στην άκρη και πεθαίνω μόνος.

Στον θάνατο πηγαίνεις μόνος. Δίχως συστάσεις. Δεν έχει σημασία για το Υπέρτατο η παρέα γιατί εξ ορισμού, είναι Πλήρες.

 

Δημήτρης Μούχας